Οι σταγόνες να πέφτουν με δύναμη στο πρόσωπο μου σχηματίζοντας ρυάκια και αρχαϊκα σύμβολα να γεννιούνται πάνω στα μάγουλα μου. Μάτια σε ύπνωση ραμμένα στο δέρμα με μάυρη κλωστή να προβάλλουν εικόνες ζωής. Χαμογελό ομιχλώδες που αχνοφαίνεται πίσω απο μια αντρική πλάτη. Μαύρα σύννεφα πάνω απο το κεφάλι μου. Καταιγίδα που θα ξεσπάσει και θα με παρασύρει. Το τρίτο μου μάτι να βγάζει ακτινές φωτός και να στέλνει μηνύματα σε αυτούς που μπορούν να τα αποκρυπτογραφήσουν. Μαλλιά ανεμορδαμένα, πύρινες γλώσσες γύρω απο το λαιμό μου..

Τι όμορφο συναίσθημα να περπατάς μονη στη βρόχη… Ουράνιες κατακόρυφες σταγόνες να βρέχουν τα μαλλιά σου, να ποτίζουν το πρόσωπο σου, να απομακρύνουν τη θλίψη και τη μοναξιά σου και να σε μεταφερουν σε τόπους μακρινούς που ξεχελιζει από μουσική, χορό, γέλια και γνώριμα πρόσωπα που τόσο πολύ αγάπησες.

Ήρθες σαν άνεμος κοντά μου και με τύλιξες με το μανδύα του πάθους σου. Μ’ έσφιξες στην αγκαλιά σου και ο χρόνος σταμάτησε, μου χάιδεψες τα μαλλιά, με φίλησες στο μέτωπο, στα δάχτυλα, στα χέρια, στους ώμους, βυθίστηκες στο στόμα μου με λαχτάρα, μου ψιθύρισες λόγια που κούρνιασαν σαν λαβωμένα πουλιά στην ψυχή μου, το πυρακτωμένο βλέμμα σου σκάλιζε σημάδια πάνω στο προσώπο μου, γλίστρησες μέσα μου και εγώ παραδόθηκα στις κινήσεις του κορμιού σου…

Η αγάπη μου για σένα ένα λευκό σημάδι στον αριστερό καρπό. Σπασμένο γυαλί που χαράζει το δέρμα, ξανά και ξανά, ηδονή που προκαλείται απ’ τις πρώτες σταγόνες αίμα που κάνουν την εμφάνισή τους, ενώ ο πόνος και η ζήλια τσιμπολογάνε σαν κάργιες την ψυχή μου… 

Κάθε φορά που σε βλέπω τύμπανα ηχούν στον κεφάλι μου… Δυσκολεύομαι ν’ ακούσω τις σκέψεις μου και να συγκρατήσω τα συναισθήματα μου που καλπάζουν σαν ατίθασα άλογα σε απαγορευμένα μονοπάτια…

Κάθε φορά που φεύγεις το κορμί μου πλημμυρίζει από μια μελαγχολική μελωδία που παίζεται για ένα κορίτσι με μπλέ μάτια, ένα αγόρι με σγουρά μαλλιά και μια γυναίκα με καθαρό βλέμμα…

Οι σκέψεις σου μόνο προδίδουν την ύπαρξη μου… 

Σε κάλεσα εδώ γιατί εκείνος με αρνήθηκε, εκείνος που ερωτεύτηκα μετά από εσενα, εκέινος που με κάνει να γελώ όπως εσύ, εκείνος που μπορούσε να μου δώσει όλα αυτά που εσύ αδυνατείς, εκείνος που είχα εναποθέσει όλες τις ελπίδες μου επάνω του…

Η μυτερή άκρη ενός βράχου που υψώνεται βρήκε καταφύγιο στο στέρνο μου… Έσπασε κόκκαλα, τρύπησε πνευμόνια και πήγε και κρύφτηκε μέσα σε μια μάζα από κόκκινο χρώμα… Κάθε ανάσα και μια σουβλιά πόνου, ένας δραπέτης αναστεναγμός που συνοδεύει το παράπονό μου… Ένα σιγανό “γιατί” που ξεψυχάει στις άκρες των χειλιών μου…  

Μια μικρή υπόλευκη άφτρα -μοναδική συγκάτοικος και επιστήθια ή μάλλον επιχείλια φίλη- έχει εγκατασταθεί μόνιμα στο εσωτερικό του κάτω αριστερού χείλους μου. Αποφάσισε να στήσει το σπιτικό της πάνω σε μαλακό δέρμα από έντονο φούξια χρώμα… 

Μου κάνει νάζια και χάνεται με ακρίβεια 2 ημερών και υστερα επιστρέφει δυναμικά, πιο ζωντανή και στρουμπουλή από την προηγούμενη φορά… Επικρατεί μια διήμερη μάχη μεταξύ μας εως ότου τα δόντια μου ανακυρηχτούν νικητές και υποκυψεί κάτω από την δυναμή τους μέχρι να ξαναγεννηθεί σε 2 μέρες πάλι… Προκαθορισμένο ραντεβού και πάντα συνεπής η άτιμη…

Απομεινάρι της απουσίας σου και αυτή, μου θυμίζει καθημερινά πως η ελεύθερη πτώση χωρίς αλεξίπτωτο δεν έφερε το επιθυμητό αποτέλεσμα… Πως τα όνειρα έκαναν βουτιά σε βαθιά νερά χωρίς σωσίβια λέμβο… Πως οι ελπίδες αυτοκτόνησαν από τον πιο ψηλό βράχο…   

Της μιλάω συχνά για σένα… Οτι ήρθες και έφυγες σαν μια ξαφνική ριπή ανέμου… Ότι δεν πρόλαβα να συγκρατήσω το χρώμα των ματιών σου… Τον ήχο της φωνής σου… Ότι πρόλαβα να κλεψω την μικρή ελιά που βρίσκεται δεξιά λίγο πιο κάτω απ’ το λαιμό σου και την έκρυψα φευγαλέα σε μια τούφα κόκκινα μαλλιά…

Όσο η σκεψη μου σέρνεται από πίσω σου αυτή θα συνεχίσει να γεννιέται και να πεθαίνει κάθε 2 με 3 ημέρες…

Απολαμβάνω τις παύσεις ανάμεσα στα γρυλίσματα των αντιπάλων, οπου ο ένας μετράει την δύναμη του άλλου. Κι υστερα ξαφνικά ένα άλμα δίνει την εκκίνηση για ν’ αρχίσει το κυνήγι. Ο πιο ισχυρός θα αποκτήσει όλα τα παραπάνω αγαθά. Ο πιο αδύναμος θα τραπεί σε φυγή και ίσως βρει την τύχη του στην πιο επάνω ρούγα!

Γατούληδες με ταλαιπωρημένο τρίχωμα, βρώμικο και τζιβιασμένο, με πέλματα τραχιά και μυτούλες μαύρες από μύκητες και βρώμα, μα με μια ελαστικότητα, ευκινήσια, τόλμη και πονηριά που κάνουν αυτούς τους μικρούς μαχητές του δρόμου ν’αξίζουν τον σεβασμό και τον θαυμασμό σου.

Όλη τους η ζωή χτισμένη από τσιμέντο, παρκαρισμένα αυτοκίνητα, κάδους γεμάτους πλαστικές σακούλες, δίποδα θηρία που με κάθε ευκαιρία τα κακομεταχειρίζονται και μοναδική τους όαση και μεσημεριανής σιέστας, το λίγο πράσινο που υπάρχει στους ακάλυπτους των πολυκατοικιών.

Κάθε μέρα γι’ αυτούς και ένας αγώνας επιβίωσης. Θα το πατήσει αμάξι? Δεν θα το πατήσει? 

Ορκισμένη γατόφιλη απεχθάνομαι τα μικρόψυχα ανθρωπάκια που βγαίνουν στο μπαλκονι και τους ρίχνουν νερό ή τα τρομάζουν γιατί ταράζουν την “γαλήνη” τους με τις κραυγές τους. 

Μισώ αυτούς που τα ταλαιπωρούν για πλάκα και εχθρεύομαι όλους τους κομπλεξικούς φονιάδες ανυπεράσπιστων πλασμάτων!

Γουστάρω τα γατιά γιατι είναι ανεξάρτητα, ελεύθερα, σταρχιδιστάκια, πονηρά, ύπουλα, με γυάλινο βλέμα που αιχμαλωτίζει και τσαμπουκα να διαλαλούν την καύλα τους σε όλα τα μικροαστικά και γιάπικα αυτιά!

Τα χρόνια όμως πέρασαν και κανείς δεν με αναζήτησε… Το ταξίδι δεν έγινε και κατέληξα μόνη σε αυτό το σκοτεινό δωμάτιο, μια βαλίτσα γεμάτη από όνειρα, επιθυμίες, προσδοκίες, αγέννητα ροδαλά μωρά και ανύπαρκτη ελευθερία που μυρίζουν κλεισούρα και τα έχει φάει ο σκώρος…

Με τα χρόνια θάμπωσε το μαύρο, κορακί ύφασμα της βαλίτσας, φθάρηκαν οι κονκάρδες, σκούριασαν οι παραμάνες από τη δάκρυνη υγρασία, ξέφτισαν τα πολύχρωμα κορδελάκια, τα φώτα έσβησαν, το σώμα γέρασε, το μυαλό κρύφτηκε στην πιο μκρή της τσέπη και η ψυχή σαν αερικό σέρνεται κουρελιασμένη γλύφοντας τους γκρίζους τοίχους…

Δεν με τρομάζει το γεγονός οτι δεν θα μου δοθεί η ευκαιρία να είμαι μαζί σου, άλλωστε είμαι συνηθησμένη από ήττες δίχως μάχη, αλλά οτι o ασφικτικά δεμένος κορσές της μοναξιάς καίει το δέρμα μου κάθε μέρα και πιο πολύ και αμφιβάλλω αν θα μπορέσω να πάρω ανάσα και να βρώ την δύναμη να περιπλανηθώ γι’ άλλη μια φορά στην πιο κοντινή παραλία με τα εκατοντάδες βότσαλα και κοχύλια κρυμένα στην αμμουδιά της και να βρώ εκείνο το “κάτι” που θα κάνει τα μάτια μου να γυαλίσουν και να χαμογελάσω προς τον υδάτινο ορίζοντα με την ελπίδα κουρνιασμένη στο στήθος μου για το ταξίδι που προσμένω καιρό τώρα…

Γιατί ρε τύραννε με φλερτάρεις, μου στέλνεις μύνημα, κάνεις την κάρδια μου να χτυπάει σαν τρελλή και έπειτα εξαφανίζεσαι?

Ξαφνικά μένω μετέωρη ν’ αναρωτιέμαι αν όντως συνέβησαν και ειπώθηκαν κάποια λόγια ή ήταν όλα μεσα στο μυαλό μου… Αποκύημα της φαντασίας μου… Δεν θα ήταν η πρώτη φορα βέβαια άλλα έχω αποδεικτικά στοιχεία τώρα… 10 μυνήματά σου που διαβάζω 10 φορές την ημέρα και έυχομαι 10 φορές να μην είχες κάνει ποτε καμία κίνηση… Να με άφηνες μόνη… Να σε κοιτώ μόνο…

Όλοι μου έλεγαν την εξής ατάκα “να σκέφτεσαι θετικά” “οταν θες κάτι πολύ το σύμπαν συνομωτεί για να το αποκτήσεις”… Έτσι και ακούσω άλλον ένα να μου πεί αυτή τη μαλακία θα ουρλιάξω τόσο δυνάτα που θα του πέσει ο ουράνος, το σύμπαν και οι πλανήτες όλοι στο κεφάλι!!

Και θετικά σκέφτηκα, και ούριο άνεμο έστελνα κάθε πρώι να σε συνοδέυει, και στους πλανήτες όλους έταξα λαγούς με πετραχίλια για να μπορέσω να ζήσω το όνειρο μαζί σου, και τα μούτρα μου έριξα, και κάθε πρωί έκανα ένα 10λεπτο διαλόγισμο με πρωταγωνιστή έσενα, και στους ψυχιατρόφιλούς μου δεν πολυμίλαγα για σένα για να μην μου έρθει καμια κατσαρόλα στο κεφάλι… Τι άλλο να κάνω πια? 

Μπορεί να μου πεί κάποιος τι θα κάνω εγώ τώρα που σ’ ερωτεύτηκα? Που πίστεύω με κάθε πόρο του κορμιού μου οτι ταιριάζουμε? Και πίστεψε με δεν είναι κάτι που λέω συχνά και με τόσο πάθος!

Ενω γράφω αυτές τις γραμμές μου στέλνεις μύνημα… Πλάκα μου κάνετε έτσι? Δεν μπορει να συμβαίνει αυτό…

Μήπως να πάρω πίσω όσα έιπα για το σύμπαν? Θετικές σκέψεις… Θετικές σκέψεις… Όλα θα πάνε καλά… Εισπνοή… Εκπνοή… Εισπνοή… Εκπνοή…

……………. ……………… ………………. ……………….. …………….. ……………….. ……………… 

Ένα τηλεφώνημα που διήρκησε μισή ώρα ήταν ικανό να κάνει τον χρόνο να σταμάτησει… Τη θλίψη να βρεί άλλα μάτια να κρυφτεί και το χαμογέλο να γίνει μόνιμο τατουάζ στο πρόσωπό μου… 

Η όλη συνομίλια μας δεν έιχε κανένα ουσιαστικό λόγο ύπαρξης εκτός από το γεγονός οτι εγώ εξέφρασα όσο μπορούσα το ενδιαφέρον μου για εσένα, οτι χαμογέλαγα χωρίς λόγο, οτι άκουγα το γέλιο μου καθαρό, δυνατό και αληθινό μετά από πολύ καιρό, ότι έκανα χιλιόμετρα στο μπαλκόνι ενώ μιλούσαμε και οι γείτονες με κοίταζαν περίεργα αλλά δεν μου καιγόταν καρφάκι, οτι όσο περισσότερο συναναστρέφομαι μαζί σου τόσο πιο εύκολα μπορώ να μας φανταστώ ζευγάρι και να ποντάρω την ψυχή μου στην ρουλέτα της αγάπης! Όλα στο κόκκινο για πάρτη σου!

Bαρέθηκα να κάνω εκπτώσεις στα συναισθήματα και τα θέλω μου… Mε εξουθένωνει το βιαστικό καταχώνιασμα τους ώστε να μην καούν στην έκθεση της αδιαφορίας… 

Kάθε φορά η ίδια διαδρομή… Mια κούρσα που έχει σαν αφετηρία την απελπισία, κάνει το round about της πλατείας “nl4m” και καταλήγει στην λεωφόρο της απόγνωσης, αφήνοντας ίχνη από λιπόθυμες ελπίδες στο περασμά της που σκοντάφτουν πάνω σε επιθυμίες και όνειρα…

Όλα αρχίζουν με τον καταραμένο ενθουσιασμό στο τιμόνι, το ονειροπόλο συναίσθημα για συνοδηγό και τις ελπίδες στο πίσω κάθισμα να τρώνε παγώτο χωνάκι και τα μάτια τους να λάμπουν από χαρά.
Tη σκηνή αυτή έρχεται να χαλάσει μια τσιριχτή φωνούλα που ακούγεται απ’ το κλειστό πορτ-μπαγκάζ και ουρλιάζει false alarm! false alarm! abandon the idea!!! ιουιουιουιουιουιουιουιου!!!!

Kι έπειτα αρχίζει η πτώση…

Kατακόρυφη, με το κεφάλι να βαραίνει απ’ τα δακρυσμένα “γιατι”, τα συναισθήματα κουρελιασμένα, τα μέλη παράλυτα, τα φτερά καμένα και την ψυχή κρύα, σαν θάλαμος νεκροτομείου… 

Γι’ αυτό σου λέω, απόψε ξεπουλάω την ψυχή μου… Tι να την κάνω ψυχρή και άδεια; 

Δωρεά την κάνω σε μαθητευόμενους ιατρούς να την καλωδιώσουν, να την πετσοκόψουν, να την πετάξουν σε πράσινη σακούλα σκουπιδιών να επέλθει η σήψη…

Πόσο ανάγκη είχα ν’ ακούσω ένα ψέμα γυάλινο, -εύθραστο, έτοιμο να ραγίσει και να σπάσει σε κομμάτια με το πρώτο άγγιγμα- από στόμα μικρό, ποθητό, στο χρώμα του αγριοκέρασου ή από στόμα ρόδινο, καλοσχηματισμένο, ενός αγνώστου ή ακόμα και από στόμα που αγάπησα και μίσησα όσο κανένα άλλο…  

Nα ηχήσουν στ’ αυτιά μου φράσεις βελούδινες, χωρίς αγκαθωτές άκρες και αιμάτινα “αλλά”… 

Ένα ψέμα πως υπάρχει κάποιος που με νοιάζεται… πως η αγάπη του για μένα είναι ένα ανοιξιάτικο λουλούδι… μια μώβ ανεμώνα…  
Ένα ψέμα πως θα ερωτευθώ…
Ένα μεγαλύτερο ψέμα πως θα με ερωτευθούν…  

Yπόσχεση θα έδινα πως στην πάλαμη μου μέσα θα θρυμμάτιζα το ψέμα αυτό πρίν κλείσει 24ωρο… Xωρίς ίχνος ενοχής να πλανάται στον αέρα, καμία προσμονή να εγκυμονεί μέσα μου και ούτε την παραμικρή ελπίδα να έρπεται στα πόδια μου…

Kανένα ψέμα δεν χάιδεψε τ’ αυτιά μου, καμία υπόσχεση δεν ειπώθηκε και έτσι άλλη μια μέρα πέρασε και εγω επέστρεψα στο δικό μου ψέμα…

Aργοπεθαίνει
όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας, επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές,
όποιος δεν αλλάζει περπατησιά,
όποιος δεν διακινδυνεύει και δεν αλλάζει χρώμα στα ρούχα του,
όποιος δεν μιλεί σε όποιον δεν γνωρίζει.

Aργοπεθαίνει
όποιος αποφεύγει ένα πάθος,
όποιος προτιμά το μαύρο για το άσπρο και τα διαλυτικά σημεία στο “ι” αντί ενός συνόλου συγκινήσεων που κάνουν να λάμπουν τα μάτια, που μετατρέπουν ένα χασμουρητό σε ένα χαμόγελο, που κάνουν την καρδιά να κτυπά στο λάθος και στα συναισθήματα.

Aργοπεθαίνει
όποιος δεν αναποδογυρίζει το τραπέζι,
όποιος δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του,
όποιος δεν διακινδυνεύει τη βεβαιότητα για την αβεβαιότητα για να κυνηγήσει το όνειρο,
όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του να αποφύγει τις εχέφρονες συμβουλές.

Aργοπεθαίνει,
όποιος δεν ταξίδευει,
όποιος δεν διαβάζει,
όποιος δεν ακούει μουσική,
όποιος δεν βρίσκει σαγήνη στον εαυτό του.

Aργοπεθαίνει,
όποιος καταστρέφει τον έρωτά του,
όποιος δεν επιτρέπει να τον βοηθήσουν,
όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για την τύχη του ή για την ασταμάτητη βροχή.

Aργοπεθαίνει,
όποιος εγκαταλείπει μια ιδέα πριν την αρχίσει,
όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει.

Aποφεύγουμε τον θάνατο σε μικρές δόσεις, όταν θυμόμαστε πάντοτε ότι για να είσαι ζωντανός χρειάζεται μια προσπαθεια πολύ μεγαλύτερη από το απλό γεγονός της αναπνοής.

Mόνο η ένθερμη υπομονή θα οδηγήσει στην επίτευξη μιας λαμπρής ευτυχίας.

Οι ελπίδες μου, πτώματα σε αποσύνθεση, να κείτονται πάνω στις βρώμικες πλάκες του πεζοδρομίου, μέσα σε λίμνες από λασπόνερα, στα πλατύσκαλα σπιτιών, έξω από φτηνά μπαρ με τις λάμπες φθορίου να φωτίζουν μια άμορφη μάζα από επιθυμίες, όνειρα, πάθη και λάθη…

Κάπου ανάμεσα στις σκιές, πίσω απ’ τους φθαρμένους τοίχους του παρελθόντος, στις σκοτείνες γωνίες του παρόντος και στα επίφοβα αναχώματα του μέλλοντος, παραμόνευε η πραγματικότητα με το περίστροφο σφιχτά στο χέρι και σκότωνε με μαίνος κάθε ελπίδα που γεννιόταν…

Θεατής ενός αποτρόπαιου εγκλήματος… Ανήμπορη να δράσω… Να σώσω μια μικρή, φωτεινή ελπίδα που χόρευε αμέριμνη κάτω απ’ το φώς του φεγγαριού… Κλείνω τα μάτια και περιμένω… Ο ήχος του όπλου που εκπυρσοκροτεί είναι διαπεραστικός… Μια λίμνη αίματος μέσα στην οποία μια ελπίδα μου ξεψυχάει…

Γυρίζω την πλάτη στην στυγερή δολοφόνο και αρχίζω να τρέχω. Όσο πιο γρήγορα μπορώ… Το όπλο πίσω μου βρυχάται… Μία, δύο τρείς, τέσσερις, πέντε… Οι σφαίρες διαπερνούν το κορμί μου και φυτεύονται σε χρωματιστό φουλάρι, ένα ουράνιο τόξο δεμένο στην ψυχή μου… Πολύχρωμο καμουφλάζ για τo σκοτάδι που υπάρχει εκει… Το γέμισαν τρύπες και απο μέσα ξεχύθηκαν όλα εκείνα τα συναισθήματα και σκέψεις που τόσο καιρό συγκρατούσα κλείσμενα εκει… Θυμίζει κουρελιασμένο πανωφόρι άστεγου… Διάτρητο πανί που πέρασα σφιχτά στο λαιμό της και σκότωσα την τελευταία της ανάσα…